Featured

ცინიზმი განათლების სახელით - ია კერზაიას საქმე

by February 08, 2019
განათლების და ა.შ. სამინისტროს ინსპექტირების სამსახურმა, პოლიტიკურად მოტივირებული წერილის საფუძველზე შეამოწმა ზუგდიდის მეექვსე საჯარო სკოლა და მისი დირექტორის, ია კერზაიას გათავისუფლება მოითხოვა სამეურვეო საბჭოსგან. ია კერზაიას და მისი შვილის განცხადებით, ეს შემოწმება მას მას შემდეგ გაუგზავნეს, რაც ის არ დათანხმდა საარჩევნო პროცესში ჩართვაზე. ამ პროცესში ია კერზაიას ჯანმრთელობის მდგომარეობა გაუარესდა და ის გარდაიცვალა.

ამ ამბავში უამრავი უსამართლობაა, მაგრამ აქ მხოლოდ ერთზე შევჩერდები: - ამ პროცესში მონაწილე ინსპექტორების პასუხისმგებლობაზე და იმ ცინიზმზე რასაც მათ საქციელში ვხედავთ. ინსპექტირების დასკვნაში, დირექტორის პასუხისმგებლობის დაყენების საფუძვლად დაედო ის, რომ სკოლაში, რომელსაც წყალი არ მიეწოდებოდა, ტუალეტები გაუმართავი და მოუწესრიგებელი იყო. სკოლის დირექტორმა შემოწმებამდე მიმართა ხელისუფლებას ამ პრობლემის გამოსწორების მიზნით, მაგრამ ეს ინსპექტირებამ არ გაითვალისწინა. ადამიანს სახელმწიფო სჯიდა იმისთვის, რაზეც თავად სახელმწიფოა პასუხისმგებელი. 

ქვემოთ ხედავთ წარწერას, რომელიც განთავსებული იყო განათლების და ა.შ. სამინისტროს ტუალეტზე. ეს წარწერა პირადად ვნახე სამინისტროს იმ ფლიგელში, სადაც ინსპექტირების ჯგუფი მუშაობს, იქ სადაც ისინი ყოველ დღე დადიან, მათი სამუშაო მაგიდებიდან სულ რამდენიმე მეტრში. ჩემთვის წარმოუდგენელია, როგორ შეიძლება ადამიანმა, რომლის სამსახურშიც ტუალეტის კარზე ასეთი განცხადებაა გამოკრული, სუფთა სინდისით, სხვა დაწესებულების ხელმძღვანელის დასჯა მოითხოვოს იქ, ტუალეტში სანიტარული პირობების დაუკმაყოფილებლობის გამო. 



ფოტო ჩემი გადაღებულია, 2018 წლის 5 დეკემბერს. 

დამატებით წაიკითხეთ აქ. 

ხუთი პრინციპი განათლების პოლიტიკის გასაჯანსაღებლად

by January 08, 2019

ამ ჩანაწერში მინდა სამსჯელოდ ხუთი პრინციპი შემოგთავაზოთ, რომელიც განათლების პოლიტიკას საქართველოში გააჯანსაღებდა.

1. ორიენტაცია განვითარებაზე
საქართველოს განათლების სისტემა დიდი ხარისხით ვერ დაკვეხნის. ეს პრობლემაა. თუმცა, ამაზე დიდი პრობლემა ის არის, რომ ეს სისტემა იმდენად ნელა ვითარდება, რომ ამ ვითარების გაუმჯობესებისთვის პერსპექტივები არც ახლო და არც შორ მომავალში არ ჩანს. 

განათლების პოლიტიკის ერთ-ერთი მთავარი პრიორიტეტი უნდა გახდეს განათლების სისტემის განვითარება. ამის წინაპირობაა იმის გააზრება, რომ დღევანდელი ვითარება არის გუშინდელი პოლიტიკის შედეგი და არა ცალკეული დირექტორების, მასწავლებლების და ა.შ. არასათანადო სპონტანური ქცევებით არის გამოწვეული. 

განათლების პოლიტიკის გადაწყვეტილებები განვითარების პრიორიტეტის ჭრილიდან უნდა შეფასდეს. უნდა შეფასდეს, კონკრეტული გადაწყვეტილება რა მიმართულებით გამოიწვევს განვითარებას ან განვითარების შეფერხებას. 

2. ღირებულებებზე დაყრნობით მართვა
განვითარება მხოლოდ დადებით განვითარებას არ გულისხმობს. შეიძლება სისტემა არასწორი მიმართულებითაც განვითარდეს. ამიტომ, განათლების პოლიტიკის თითოეული გადაწყვეტილება მნიშვნელოვანიასხვადასხვა ღირებულების გათვალისწინებით შეფასდეს. ასეთი ღირებულებებია: ხარჯთ-ეფექტურობა, შედეგიანობა, სამართლიანობა, ინკლუზიურობა, არჩევანის თავისუფლება და სხვ. 

გადაწყვეტილების მიღებამდე გამართული ამგვარი დისკუსიები, საშუალებას მისცემს საზოგადოებას დაინახოს, რომ რთულია და ზოგ შემთხვევაში კი შეუძლებელია ყველა ღირებულების გათვალისწინებით იდეალური გადაწყვეტილების მიღება. მეორე მხრივ, ამგვარი დისკუსია საშუალებას იძლევა წინასწარ განისაზღვროს შემოთავაზებული გადაწყვეტილების ძლიერი და სუსტი მხარეები. 

3. ბარიერების შემცირება
განათლების სისტემის განვითარება თუ გვსურს, მისი განვითარებისთვის ბარიერების რაოდენობა მინიმალური უნდა იყოს. განვითარებისთვის ასეთი ბარიერებია ბიუროკრატიული, ფინანსური, სოციალური, კულტურული და სხვ.

მაგალითად კარგი სკოლის განვითარებისთვის სკოლის ცუდი გამოსაშვები გამოცდები ან უმაღლესებში მისაღები ცუდი სისტემა ბარიერია. ეს სისტემები სასკოლო საზოგადოების ინტერესს გამოცდების დაძლევისკენ მიმართავს, მოსწავლეებში მრავალმხრივი კომპეტენციების განვითარების ნაცვლად. მრავალი სკოლა კარგავს შესაძლებლობას, რომ საინტერესო ადამიანები მოიწვიონ ბავშვებთან შეხვედრების ჩასატარებლად, რადგან მათ სამინისტროს ნებართვის მისაღებად ლოდინი ჭირდებათ. კარგი სკოლები უმალავენ სამინისტროს, როდესაც გრიფირებულ სახელმძღვანელოებზე უკეთესი წიგნებით ასწავლიან. 

სისტემის განვითარებისთვის არსებული ბარიერები გარკვეული რეგულარულობით (მაგ. 2 ან 5 წელიწადში ერთხელ) უნდა შეფასდეს. ამ შეფასების შედეგი ამ ბარიერების შემცირების ან ზოგ შემთხვევაში სრულიადაც გაუქმებისკენ მიმართული გადაწყვეტილებები უნდა იყოს. 

4. განვითარების წახალისება
განვითარების პრიორიტეტის მიმართულებით სკოლების ინიციატივებს წახალისება ჭირდება. მაგალითად, სკოლები უნდა წახალისდეს რომ ჰქონდეთ მრავალფეროვანი საგანმანათლებლო პროგრამები, მოიზიდონ უფრო კომპეტენტური მასწავლებლები, გამოიყენონ ან შექმნან საკუთარი ან საზოგადო გამოყენების საგანმანათლებლო რესურსები.

მაგალითად: თუ სკოლას შეუძლია ეთიკური გზებით დამატებითი ფინანსური სახსრების მოძიება, საკუთარი მდგომარეობის გაუმჯობესებისთვის, ამისთვის მისი დირექტორი უნდა შევაქოთ, ხოლო თუ ამ პროცესში ის საბუღალტრო შეცდომებს უშვებს ამისთვის ტრენინგზე უნდა გავუშვათ და არა სამსახურიდან დავითხოვოთ. 

5. მრავალფეროვნების გათვალისწინება
საქართველოს განათლების სისტემა აერთიანებს არაერთგვაროვანი გამოცდილების, შესაძლებლობებისა და მოტივაციის მქონე სკოლის დირექტორებს, მასწავლებლებს, მშობლებს, გადაწყვეტილების მიმღებებსა და სხვა დაინტერესებულ ჯგუფებს. განსხვავებულია სისტემის შემადგენელი ელემენტების პრობლემები და მიღწევები. 

ამიტომაც საჭიროა, რომ განათლების სისტემაში გადაწყვეტილებები დიფერენცირებულად მიიღებოდეს სკოლებში არსებული განსხვავებული შესაძლებლობებისა და მოტივაციის გათვალისწინებით. სხვაგვარად რომ ვთქვათ, სახელმწიფო პოლიტიკა არ უნდა იყოს მიმართული სხვადასხვა დაავადების მქონე პაციენტების ერთი წამლით მკურნალობაზე.


შენიშვნები
* შეიძლება ვინმემ იკითხოს, სად ჩანს ამ პრიორიტეტებში მოსწავლე, ბავშვი და ა.შ. რა თქმა უნდა თითოეული ეს პრიორიტეტი სწორედ მოსწავლეების საჭიროებებისა და ინტერესების გათვალისწინებით უნდა მოხდეს. ეს ჩვეულებრივი ტრუიზმია და ამიტომაც აქ ამაზე აქცენტი არ გამიკეთებია. 
** ეს პრინციპები ურთიერთდაკავშირებულია. თუ ბარიერს ვაწესებთ, მაგრამ ამავდროულად ამ მიმართულებით წახალისების მიდგომებს ვიყენებთ, ეს წყალში გადაყრილი ძალისხმევაა. მაგალითად: თუ სახელმწიფო სკოლის დირექტორისგან ლიდერობის უნარების გამოვლენას ელის, მაგრამ მის ყველა ნაბიჯს აკონტროლებს და შეცდომებისთვის სჯის, მაშინ მისგან ნამდვილი ლიდერი ვერ დადგება. თუ ბარიერს ვუხსნით იმ სკოლას, რომელსაც ამ ბარიერის გამოყენების შესაძლებლობა არ აქვს, ეს არ ნიშნავს რომ ის ამ თავისუფლებას აუცილებლად გამოიყენებს.
*** საკმარისი იქნება ამ პრინციპების გამოყენება, რომ სისტემა განვითარდეს? ცხადია მხოლოდ ეს პრინციპები ვერ განავითარებს ვერანაირ სისტემას. თუმცა კითხვას დავსვამდი ამგვარად - რამდენად აუცილებელია ამ პრინციპების გათვალიწინება განვითარებისთვის? ამ შემთხვევაში პასუხი უფრო დადებითი იქნებოდა ვიდრე უარყოფითი. 

განათლების სფეროს უაზრო რეგულაციები

by September 18, 2018
განათლების რეფორმის ბლოგი აცხადებს კონკურსს იმ რეგულაციებზე, რომლებიც თქვენი შეფასებით სარგებელს უფრო ნაკლებს იძლევა ვიდრე ზიანს ან სხვაგვარად რომ ვთქვათ, რომლებიც განათლების სფეროს განვითარებასა და ეფექტურ ფუნქციონირებას ხელს უშლის.

გამოკითხვის შედეგად შეგროვებული რეგულაციები გამოქვეყნდება ამ ბლოგზე. შემდეგ გაიმართება გამოკითხვა, იმისთვის რომ დადგინდეს ყველაზე უაზრო რეგულაციების "საუკეთესო" ხუთეული. შეიძლება ყველაზე უაზრო რეგულაციის პრიზიც კი დაწესდეს, რომელიც მის შემმუშავებელ ორგანოს გადაეცემა. იქნებ ჩვენი ძალისხმევით ამ რეგულაციების შეცვლაც მოვახერხოთ!

შეგიძლიათ კითხვარი რამდენჯერმე შეავსოთ.

ქვემოთ, კითხვის ქვეშ ჩაწერეთ თქვენი პასუხი და დააჭირეთ ღილაკს "გაგზავნა" ან "Submit".


თუ ზედა ფანჯარაში შევსება გაგიჭირდებათ, მაშინ შეგიძლიათ იგივე კითხვარი იხილოთ ამ ბმულზე https://goo.gl/forms/XQzCvPoTGhxl6FUC3

უაზრო რეგულაციების მაგალითები:

მაგალითი 1: საქართველოს განათლების სისტემა არ აღიარებს დისტანციურად საზღვარგარეთ მიღებულ უმაღლეს განათლებას. მაგ. თქვენ შეიძლება გქონდეთ მსოფლიოს საუკეთესო უნივერსიტეტის მიერ გაცემული უმაღლესი განათლების დიპლომი, დისტანციური სწავლის შედეგად, რომელსაც ასევე მსოფლიოს საუკეთსო უნივერსიტეტები აღიარებენ, მაგრამ არ გქონდეთ უფლება ეს განათლება აღიარებულ იქნას საქართველოს სახელმწიფოს მიერ. 

მაგალითი 2: იმისთვის რომ სკოლას ჰქონდეს უფლება ჩაატაროს თავის ტერიტორიაზე შეხვედრა რომელიმე ჭკვიან ადამიანთან, მაგალითად რომელიმე წარმატებულ კურსდამთავრებულთან, მეცნიერთან, სახელმწიფო მოხელესთანაც კი, ამისთვის ნებართვა განათლების, მეცნიერების და ა.შ. სამინისტროსგან უნდა მიიღოს. 

გამოსაშვები გამოცდები, როგორც განათლების ხარისხის საზომი

by September 14, 2018
ცოტა ხნის წინ გამოქვეყნდა საერთაშორისო გამჭვირვალობა საქართველოს ანგარიში, რომელიც განათლების პრობლემებს დაეთმო. ანგარიში ერთ-ერთი იშვიათი მცდელობაა არასამთავრობო სექტორის მხრიდან, რომ განათლების სფეროში დახარჯულ რესურსებსა და შედეგებს შორის კავშირი გაანალიზოს. ყურადღება გამახვილებულია რამდენიმე პრობლემაზე. ეს ბლოგი ერთ-ერთ მოყვანილ პრობლემას ეხება. 


ანგარიშის რეზიუმეში, განათლების ხარისხთან დაკავშირებულ პრობლემების ჩამონათვალში ვკითხულობთ: "2016-2018 წლებში სკოლის გამოსაშვები გამოცდები წარმატებით მოსწავლეთა საშუალოდ 77%-მა ჩააბარა, მაშინ როცა 2011-2015 წლებში წარმატების საშუალო მაჩვენებელი 84% იყო. ყველაზე პრობლემური საგნები კი ფიზიკა, მათემატიკა და უცხო ენაა."

თავად ანგარიშის ტექსტში კი დამატებით შეგვიძლია წავიკითხოთ: "2018 წლის შედეგები 2017 წლის შედეგებზე უკეთესია, თუმცა, მე-11 კლასის შემთხვევაში 2016 წლიდან და მე-12 კლასის შემთხვევაში 2012 წლიდან 2017 წლამდე გამოცდების წარმატებით ჩაბარების მაჩვენებელი ყოველწლიურად მცირდებოდა."

გთავაზობთ შევხედოთ ჩემ ხელში არსებულ მონაცემებს. სამწუხაროდ, 2018 წლის გამოსაშვები გამოცდების მონაცემები არ მაქვს. თუმცა ზოგადი სურათის დასანახავად 2011-2017 წლების მონაცემებიც საკმარისია. 


ზედა ცხრილი შედგენილია NAEC-ის მონაცემებით. ამ ცხრილიდან ჩანს, რომ სურათი არც ისეთი ერთმნიშვნელოვანია, როგორც საერთაშორისო გამჭვირვალობის ანგარიშშია. უარყოფით ტენდენციაზე საუბარი რთულია. მიუხედავად იმისა, რომ 2016-2017 წლებში, ჩაჭრილთა წილი გამოსაშვებ გამოცდებზე, როგორც პირველად გასულებს ისე განმეორებით გასულებს შორის გაიზარდა 2012-15 წლებთან განსხვავებით, თუ დავაკვირდებით, დავინახავთ იმასაც, რომ:

ა) 2016-2017 წელს 2012-2015 წლებთან შედარებით გაიზარდა დარეგისტრირებულ და გამოცდაზე გასულების რაოდენობა 
და
ბ) 2017 წელს მნიშვნელოვნად მეტი იყო განმეორებით გამოცდაზე გასული (13,941 ადამიანი) ვიდრე წინა წლებში.

რას შეეძლო გამოეწვია გამოცდების მონაწილეების რაოდენობის ცვლილება? გადავხედოთ სკოლის მიტოვების მაჩვენებლებს ამავე წლებში. 



საქსტატის მონაცემებს თუ გამოვთვლით, გამოჩნდება, რომ 2012-2015 წლებში 10-12-ე კლასებში მნიშვნელოვნად მეტმა მოსწავლემ მიატოვა სკოლა, ვიდრე 2016-2017 წლებში. განსაკუთრებით მაღალი იყო ეს მაჩვენებელი 2012-2014 წლებში სადაც მიტოვების მაჩვენებლები წელიწადში დაახლოებით 14,5-დან 17 ათას მოსწავლემდე მერყეობდა. 

თუ კიდევ უფრო დეტალურად, კლასების მიხედვით დავაკვირდებით მიტოვების მაჩვენებლებს, შემდეგი სურათი გვექნება. 


ზედა ცხრილში ერთი უცნაურობა ჩანს. 2012 წლის თაობაში მეთორმეტე კლასელების დაახლოებით 16.5 პროცენტმა მიატოვა სკოლა. ეს მონაცემი მხოლოდ იმიტომ არ არის უცნაური, რომ სხვა წლების მონაცემებისგან მნიშვნელოვნად განსხვავდება. უცნაური ის არის, თუ რატომ გადაწყვიტა 11 კლასის დამთავრების შემდეგ, სწავლის ბოლო წელს, მოსწავლეების დახლოებით მეექვსედმა სკოლიდან გასვლა. 

თუ მონაცემებს დავაკვირდებით, იმას ვნახავთ, რომ სკოლის მიტოვების მაჩვენებელი წინა წლებთან შედარებით 2013-2014 წლებში უკვე მე-10-2 და მე-11-ე კლასებში გაიზარდა. ეს მაჩვენებელი ყველაზე მაღალი მეათე კლასში 2014-2015 წლებში იყო. ხოლო მეთერთმეტეში 2013 წელს. 

ასევე ჩანს, რომ 2015 წლიდან  სკოლის მიტოვების პროცენტულმა მაჩვენებელმა მე-11-ე და მე-12-ე კლასებში დაიკლო. 

რა შეგვიძლია გამომდინარეობდეს ამ მონაცემებიდან? შეგვიძლია რამდენიმე ვარაუდი გამოვთქვათ:

ა) გამოსაშვები გამოცდების 2011 წელს შემოღების შემდეგ, უეცრად გაიზარდა სკოლის მიტოვების მაჩვენებელი. ეს შეიძლება გამოიწვია იმან, რომ მოსწავლეების ნაწილმა ჩათვალა, რომ აზრი აღარ ჰქონდა სწავლის გაგრძელებას, რადგან გამოცდებზე წარმატების იმედი აღარ ჰქონდათ. ასევე, 2011-2012 წლებში სკოლების შეფასების სისტემა გამოსაშვები გამოცდების ქულებს ითვალისწინებდა სკოლის დირექტორების წახალისებისა და დასჯის დროს. ამიტომაც სკოლების და ასევე ადგილობრივი ბიუროკრატიის ინტერესი გაიზარდა, რომ სარისკო შედეგის მქონე, შედარებით სუსტი აკადემიური მოსწრების მოსწავლეები გამოცდებამდე არ მიეშვათ. 

ბ) მოსწავლეების მიერ სკოლის მიტოვებამ, 2013-14 წლებთან შედარებით, 2015 წლის შემდეგ დაიკლო. გამოსაშვებ გამოცდებზეც უფრო მეტი და სავარაუდოდ უფრო მეტი სუსტი აკადემიური შედეგის მქონე მოსწავლე რეგისტრირდებოდა ვიდრე წინა წლებში და ამან გაზარდა ჩაჭრილების პროცენტული წილიც. შესაბამისად საერთაშორისო გამჭვირვალობის დასკვნა განათლების ხარისხის გაუარესების ტენდენციაზე მართებული არ არის. 

უფრო მართებული იქნებოდა, განათლების ხარისხის პრობლემაზე მსჯელობისას ამ წლების მონაცემების განხილვისას ფოკუსირებულები ვიყოთ არა გამოცდების ქულობრივ მაჩვენებლებზე, არამედ გამოცდებზე ორიენტირებული სისტემის შედეგების განხილვაზე. ვითარების ამსახველი დამატებითი მონაცემი კი შეგიძლიათ ქვემოთ იხილოთ. 


2014-2017 წლებში 17 წლამდე ასაკის მოსწავლეებს შორის 23 ათასზე ცოტა მეტმა ადამიანმა მიატოვა სკოლა 12 კლასის დასრულებამდე. მათ შორის კი მხოლოდ დაახლოებით 6.5 ათასი ადამიანი წავიდა პროფესიულ სასწავლებელში*. დანარჩენების დიდი ნაწილი კი დიდი ალბათობით შეურთდა დაბალი კვალიფიკაციის მქონე ადამიანებისგან შემდგარ სამუშაო ბაზრის სექტორებს, ან უმუშევრების რიცხვს. 


(შესწორება: ბლოგის პირველ ვერსიაში ეწერა, რომ დაახლოებით 4.4 ათასი წავიდა პროფესიულში. მადლობა ლელა ჩახაიას შეცდომის მითითებისთვის). 

სკოლიდან ერთი (ვერ) დათხოვნილი მასწავლებლის ისტორია

by March 16, 2018



თონეთის სკოლის მასწავლებლის დათხოვნის ოქმი
ნაწყვეტი ოქმიდან.
1888 წლის 11 ივნისს, ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების გამგეობამ რევიზორის ანგარიშის საფუძველე, ოთხი ხმით სამის წინააღმდეგ, გადაწყვიტა: "თონეთის სკოლის მასწავლებელი დათხოვნილ იქმნას არზით და ჯამაგირი მიეცეს პირველ სექტემბრამდის. სეკრეტარს მიენდოს მასწავლებლის მონახვა..."(1).

რევიზორმა დაადგინა, რომ სკოლა კარგად ორგანიზებული არ იყო და არც მოსწავლეებს ჰქონდათ კარგი შედეგები. აი რა ეწერა რევიზიაში:
  1. მე-4 განყოფილება სკოლაში არ ყოფილა(2).
  2. ნასადილევს სწავლება სრულიად არ ყოფილა.
  3. საღვთო სჯული მეტად სუსტად იციან ყველა განყოფილებაში.
  4. პირველ განყოფილებაში ბავშვები ჩათვლით კითხულობენ ქართულს. მომეტებული ნაწილი მე-II განყოფილებაშიაც სუსტად კითხულობს. ჯეროვნად ვერა კითხულობენ ლექსებს... კითხვაში ჩქარობენ. 
  5. არითმეტიკა ყველა განყოფილებაში სუსტად იციან. პირველ განყოფილებაში სრულიად არ იციან თვეს რამდენი დღე აქვს და გირვანქას რამდენი მისხალი. მე-II-შიაც არ სცოდნიათ. ვერ გაჰყვეს 30 ხუთ თანასწორ ნაწილად...
  6. არითმეტიკის რვეულები სრულიად არავის ჰქონდა.. ქართული წერა ცუდ მდგომარეობაშია... შეცდომები მასწავლებელს არ გაუსწორებია. 
  7. სოფლის მცხოვრებთა მომეტებული ნაწილი უჩივის მასწავლებელს// და სურს, რომ ის გადაყვანილ იქნეს.
ამ მასწავლებელს ილია ჭავჭავაძესთან თონეთის მამასახლისი და მოსამართლეებიც უჩიოდნენ. მოგვაშორეთ ეს კაცი, არც საქმეს აკეთებს კარგად და კრიტიკასაც მძიმედ იღებსო. ეგ ნადირობაზე ხარჯავს მთელ დროს, ბავშვები გააქცია სკოლიდან თავისი დესპოტური დამოკიდებულებით და კრიტიკასაც არ იღებსო. "Мало вего этого, он даже между поселянами производит бунт и скандал и при... сопротивлении... обнажает кинжал и не прочь отрубить первостречному голову" - წერდნენ მომჩივნები.

შემდეგ კი გაირკვა, რომ სოფლის მოსამართლეებმა წერა არ იცოდნენ და ისე მოაწერეს ხელი საჩივარს, მაგრამ წერა-კითვის გამავრცელებელ საზოგადოებაზე მაინც დაუტოვებია ამ წერილს ცუდი შთაბეჭდილება. საზოგადოების გამგეობამ სოფლის მაცხროვრებლების თხოვნაც არ გაითვალისწინა, რომელიც ამ წერილში გამოთქმულ ბრალდებებს უარყოფდა.

ეს ამბავი, ბევრი რამით არის საინტერესო, მაგრამ ალბათ ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი აქ ის არის, რომ მიუხედავად იმისა, რომ ეს მასწავლებელი იმ დროისთვის უკვე ცნობილი ადამიანი იყო, მან მხოლოდ ორი წელი იმუშავა სკოლაში. სამსახურიდან დათხოვნის შემდეგ, 27 წლის ასაკში ის თავის მშობლიურ სოფელს დაუბრუნდა და პედაგოგიური საქმიანობისაკენ აღარ გაუხედია. 

ირონიული ამ ამბავში კი ის არის, რომ ეს ადამიანი სინამდვილეში სკოლიდან არასოდეს წასულა. ლუკა რაზიკაშვილის, იგივე ვაჟა ფშაველას შვლის ნუკრის ნაამბობი, ხმელი წიფელი, გოგოთურ და აფშინა, არწივი, ალუდა ქეთელაური, სტუმარ-მასპინძელი და სხვა ნაწარმოებები მის მადლიერ მემკვიდრეებს სიკეთის რწმენას, საკუთარ ენასა და  წარსულს უკვე 100 წელზე მეტია, რაც გვასწავლის.



1. მომხრეები იყვნენ: ივანე მაჩაბელი, გრიგოლ ვოლსკი, ექვთიმე თაყაიშვილი და ანასტასია თუმანიშვილი. მოწინააღმდეგეები: ალექსანდრე ჭყონია, ნიკო ცხვედაძე და დ. ფავლენიშვილი;
2. განყოფილება - დღევანდელი გაგებით კლასია.

გამოყენებული ლიტერატურა: მაქს. ბერძნიშვილი: ეპიზოდი ვაჟა-ფშაველას პედაგოდიურ მოღვაწეობიდან. სწავლა-აღზრდის ისტორია საქართველოში. მასალების კრებული I. თბილისი: პედაგოგიკის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტი, 1937. თბილისი.

საერო განათლების შემოსვლა საქართველოში

by March 10, 2018
საინტერესო სტატია საქართველოში საერო განათლების შემოსვლის შესახებ. 

ხუნდაძე ტრ. (1937). საერო განათლება საქართველოში მე-19 საუკუნის პირველ ნახევარში. სწავლა-აღზრდის ისტორია საქართველოში. მასალების კრებული I. თბილისი: პედაგოგიკის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტი, 1937. თბილისი.



NAEC გამოსაშვები გამოცდების გამჭვირვალებას ამცირებს

by February 15, 2018
გამოცდებისა და შეფასების ცენტრის (NAEC)დირექტორის ინტერვიუთი დღეს შევიტყვეთ, რომ სკოლების გამოსაშვები გამოცდების ფორმატი იცვლება. თუ აქამდე მოსწავლე გამოცდის დასრულებისას იგებდა ქულას და შესაბამისად იმას, გადალახა თუ არა მინიმალური ზღვარი, აწი ის მხოლოდ გაიგებს, გადალახა თუ არა მან ზღვარი და აღარ ეცოდინება გამოცდის ქულა. 

რა შედეგს მივიღებთ ამ ცვლილებით?

1. ეს ცვლილება შეამცირებს გამოსაშვები გამოცდების გამჭვირვალებას. გამოცდებისა და შეფასების ეროვნული ცენტრს აქამდეც ჰქონდა პრობლემა ამ მიმართულებით. ჟურნალისტებსა და მკვლევარებს ის გამოცდების შესახებ მონაცემებს მხოლოდ იმ ფორმით აწვდიდა, რომლითაც თავად გადაწყვეტდა, რომ მათ აწყობთ. ვიცნობ ჟურნალისტებსა და მკვლევრებს, რომლებსაც უარი უთხრეს მონაცემების მიწოდებაზე იმ მოტივით რომ მათ ამგვარი მონაცემები დამუშავებული არ ჰქონდათ. ამავდროულად ვიცნობ მკვლევრებს, რომლებსაც იგივე მონაცემები მიაწოდეს. ახალი გადაწყვეტილებით თავად მოსწავლეებსაც არ ექნებათ უფლება გაიგონ საკუთარი ქულა, რაც საგამოცდო სისტემის კიდევ უფრო ნაკლებ გამჭვირვალებას ნიშნავს. 

გამოცდების ქულებსა და სკოლის ნიშნებს შორის განსხვავება ამ ორი ინსტიტუტის სტანდარტებს შორის განსხვავებას აჩვენებდა. სკოლას აქვს საშუალება მრავალმხრივად შეაფასოს მოსწავლე. მასწავლებელი აფასებს არა მხოლოდ მოსწავლის ცოდნას, არამედ მის უნარებს, მის ძალისხმევას. ამავდროულად შეფასების სასკოლო პრინციპი გულისხმობს კოლექტიურ მუშაობაში მოსწავლეების ჩაბმასაც, განსხვავებით ტესტირების ინდივიდუალური ბუნების. გამოცდების ქულებისა და სკოლის ნიშნების აცდენა წარმოაჩენდა ამ გამოცდების გამოყენების შეზღუდულ და კონცეფტუალურად არასწორ პრინციპს - როდესაც თითოეული გამოცდა გამოიყენება მოსწავლის არა ერთ-ერთ შეფასებად, არამედ როგორც გადამწყვეტი საზომი იმისთვის, რომ დადგინდეს, იმსახურებს თუ არა მოსწავლე სასკოლო ატესტატს. გამოცდების ფორმატის შეცვლა ამცირებს გამოსაშვები გამოცდების კონცეფტუალური ხარვეზების გამოვლენის შესაძლებლობას, რაც ასევე უნდა განიხილებოდეს როგორც გამჭვირვალების შეზღუდვა.

ნაკლები გამჭვირვალება ნიშნავს საზოგადოების მხრიდან განათლების პოლიტიკის ამ ინსტრუმენტის ნაკლებ კონტროლს, რაც სისტემისთვის საზიანოა. 
რა სარგებელი შეიძლება მიიღოს საგამოცდო ცენტრმა ამ კონტროლის შემცირებით? ერთ-ერთი "სარგებელია" ის, რომ ნაკლებად ხდება შესაძლებელი ამ ცენტრის მიერ დაშვებული მეთოდოლოგიური თუ ტექნიკური შეცვდომების გამოვლენა. 

თუ გაგიმართლათ, მონაცემები მოიპოვეთ და გამოცდების ქულების ანალიზს გააკეთებთ, საკმაოდ საინტერესო სურათს დაინახავთ. ქვევით მოცემულ მაგალითზე ხედავთ, რომ ზოგიერთ წლებში (2011-2013-ში მეტად და შემდეგ ნაკლებად) გამოსაშვები გამოცდების ქულების კონცენტრაცია ხდება მაქსიმალურ ქულასთან (10) ახლოს. ასევე, ჩანს ისიც, რომ 2016 წელს ჩაჭრის პირას (5.5-ზე სულ მცირედ ნაკლები ქულა ასევე დიდ რაოდენობის გამოცდაზე გასულს ჰქონდა. სხვაგვარად რომ ვთქვათ, მოსწავლეების უცნაურად დიდ რაოდენობას დააკლდა სულ მცირე, იმისთვის მინიმალური კომპეტენციის ზღვარი გადაელახა. მანამდე კი, 2012-2013 წლებში უცნაურად დიდ რაოდენობას ჰქონდა მაქსიმალური ქულა. 


გამოსაშვები გამოცდების ყველა საგნის აგრეგირებული ქულების სიხშირული განაწილება წლების მიხედვით. მონაცემების წყარო, გამოცდებისა და შეფასების ეროვნული ცენტრი. 

ამავე მონაცემების ანალიზი გვაჩვენებს, რომ გამოცდაზე მეორეჯერ გასულთა 50% წარმატებით ძლევს იმავე გამოცდას. 

2. ქულების დაფარვის გადაწყვეტილება საზიანოა თავად გამოცდაზე გასულებისთვისაც. განსაკუთრებით პრობლემურია ეს მათთვის ვინც მინიმალურ ზღვარს ვერ გადალახავს. მას არ ეცოდინება, თუ რამდენად შორს იყო მისი შედეგი ამ ზღვრისგან. შესაბამისად ეს შედარებით გაართულებს გამოცდებისთვის ხელახალი მომზადების პროცესს. მაგალითად, თუ მოსწავლემ იცის, რომ მას მხოლოდ ერთი მეათედი ქულა დააკლდა ზღვარის გადასალახად, მას ნაკლები ძალისხმევა ჭირდება ხელახალი მომზადებისთვის, ვიდრე მაშინ, როდესაც მას ქულის ასაღებად მნიშვნელოვნად მეტი დააკლდა. 



Simon Janashia. Powered by Blogger.