Featured

NAEC გამოსაშვები გამოცდების გამჭვირვალებას ამცირებს

by February 15, 2018
გამოცდებისა და შეფასების ცენტრის (NAEC)დირექტორის ინტერვიუთი დღეს შევიტყვეთ, რომ სკოლების გამოსაშვები გამოცდების ფორმატი იცვლება. თუ აქამდე მოსწავლე გამოცდის დასრულებისას იგებდა ქულას და შესაბამისად იმას, გადალახა თუ არა მინიმალური ზღვარი, აწი ის მხოლოდ გაიგებს, გადალახა თუ არა მან ზღვარი და აღარ ეცოდინება გამოცდის ქულა. 

რა შედეგს მივიღებთ ამ ცვლილებით?

1. ეს ცვლილება შეამცირებს გამოსაშვები გამოცდების გამჭვირვალებას. გამოცდებისა და შეფასების ეროვნული ცენტრს აქამდეც ჰქონდა პრობლემა ამ მიმართულებით. ჟურნალისტებსა და მკვლევარებს ის გამოცდების შესახებ მონაცემებს მხოლოდ იმ ფორმით აწვდიდა, რომლითაც თავად გადაწყვეტდა, რომ მათ აწყობთ. ვიცნობ ჟურნალისტებსა და მკვლევრებს, რომლებსაც უარი უთხრეს მონაცემების მიწოდებაზე იმ მოტივით რომ მათ ამგვარი მონაცემები დამუშავებული არ ჰქონდათ. ამავდროულად ვიცნობ მკვლევრებს, რომლებსაც იგივე მონაცემები მიაწოდეს. ახალი გადაწყვეტილებით თავად მოსწავლეებსაც არ ექნებათ უფლება გაიგონ საკუთარი ქულა, რაც საგამოცდო სისტემის კიდევ უფრო ნაკლებ გამჭვირვალებას ნიშნავს. 

გამოცდების ქულებსა და სკოლის ნიშნებს შორის განსხვავება ამ ორი ინსტიტუტის სტანდარტებს შორის განსხვავებას აჩვენებდა. სკოლას აქვს საშუალება მრავალმხრივად შეაფასოს მოსწავლე. მასწავლებელი აფასებს არა მხოლოდ მოსწავლის ცოდნას, არამედ მის უნარებს, მის ძალისხმევას. ამავდროულად შეფასების სასკოლო პრინციპი გულისხმობს კოლექტიურ მუშაობაში მოსწავლეების ჩაბმასაც, განსხვავებით ტესტირების ინდივიდუალური ბუნების. გამოცდების ქულებისა და სკოლის ნიშნების აცდენა წარმოაჩენდა ამ გამოცდების გამოყენების შეზღუდულ და კონცეფტუალურად არასწორ პრინციპს - როდესაც თითოეული გამოცდა გამოიყენება მოსწავლის არა ერთ-ერთ შეფასებად, არამედ როგორც გადამწყვეტი საზომი იმისთვის, რომ დადგინდეს, იმსახურებს თუ არა მოსწავლე სასკოლო ატესტატს. გამოცდების ფორმატის შეცვლა ამცირებს გამოსაშვები გამოცდების კონცეფტუალური ხარვეზების გამოვლენის შესაძლებლობას, რაც ასევე უნდა განიხილებოდეს როგორც გამჭვირვალების შეზღუდვა.

ნაკლები გამჭვირვალება ნიშნავს საზოგადოების მხრიდან განათლების პოლიტიკის ამ ინსტრუმენტის ნაკლებ კონტროლს, რაც სისტემისთვის საზიანოა. 
რა სარგებელი შეიძლება მიიღოს საგამოცდო ცენტრმა ამ კონტროლის შემცირებით? ერთ-ერთი "სარგებელია" ის, რომ ნაკლებად ხდება შესაძლებელი ამ ცენტრის მიერ დაშვებული მეთოდოლოგიური თუ ტექნიკური შეცვდომების გამოვლენა. 

თუ გაგიმართლათ, მონაცემები მოიპოვეთ და გამოცდების ქულების ანალიზს გააკეთებთ, საკმაოდ საინტერესო სურათს დაინახავთ. ქვევით მოცემულ მაგალითზე ხედავთ, რომ ზოგიერთ წლებში (2011-2013-ში მეტად და შემდეგ ნაკლებად) გამოსაშვები გამოცდების ქულების კონცენტრაცია ხდება მაქსიმალურ ქულასთან (10) ახლოს. ასევე, ჩანს ისიც, რომ 2016 წელს ჩაჭრის პირას (5.5-ზე სულ მცირედ ნაკლები ქულა ასევე დიდ რაოდენობის გამოცდაზე გასულს ჰქონდა. სხვაგვარად რომ ვთქვათ, მოსწავლეების უცნაურად დიდ რაოდენობას დააკლდა სულ მცირე, იმისთვის მინიმალური კომპეტენციის ზღვარი გადაელახა. მანამდე კი, 2012-2013 წლებში უცნაურად დიდ რაოდენობას ჰქონდა მაქსიმალური ქულა. 


გამოსაშვები გამოცდების ყველა საგნის აგრეგირებული ქულების სიხშირული განაწილება წლების მიხედვით. მონაცემების წყარო, გამოცდებისა და შეფასების ეროვნული ცენტრი. 

ამავე მონაცემების ანალიზი გვაჩვენებს, რომ გამოცდაზე მეორეჯერ გასულთა 50% წარმატებით ძლევს იმავე გამოცდას. 

2. ქულების დაფარვის გადაწყვეტილება საზიანოა თავად გამოცდაზე გასულებისთვისაც. განსაკუთრებით პრობლემურია ეს მათთვის ვინც მინიმალურ ზღვარს ვერ გადალახავს. მას არ ეცოდინება, თუ რამდენად შორს იყო მისი შედეგი ამ ზღვრისგან. შესაბამისად ეს შედარებით გაართულებს გამოცდებისთვის ხელახალი მომზადების პროცესს. მაგალითად, თუ მოსწავლემ იცის, რომ მას მხოლოდ ერთი მეათედი ქულა დააკლდა ზღვარის გადასალახად, მას ნაკლები ძალისხმევა ჭირდება ხელახალი მომზადებისთვის, ვიდრე მაშინ, როდესაც მას ქულის ასაღებად მნიშვნელოვნად მეტი დააკლდა. 



ზერეგულირება განათლებაში

by February 09, 2018

შემხვედრია ექიმები, რომლებიც, თუ ავადმყოფობის ზუსტ დიაგნოზს ვერ სვამენ, პაციენტს რაც შეიძლება მეტი დაავადების შესაბამის მედიკამენტს უნიშნავენ. მათი არგუმენტია - "გამოვრიცხოთ X, Y, Z". ასე ზოგჯერ არათუ გამოჯანმრთელებას ვერ უწყობენ ხელს, არამედ ავადმყოფს ჯანმრთელობის ახალ პრობლემებს უჩენენ. მსგავსად მოქმედებს განათლების სფეროს გადაწყვეტილების მიმღები, რომელიც სისტემის ზერეგულირებით არის დაკავებული. 

ზერეგულირებას უწოდებენ მიზანშეწონლზე მეტი წესების შემოღებას, რომელიც ორ მნიშვნელოვან შეცდომას ეფუძნება:

  1. არ ითვალისწინებს რეგულირების სფეროში არსებულ ცოდნას;
  2. დაწესებული შეზღუდვებით მნიშვნელოვან ბარიერებს აწესებს განვითარებისთვის, რაც კიდევ უფრო ართულებს იმ პრობლემების მოგვარებას, რამაც რეგულაციების შემოღება გამოიწვია. 
საქართველოს განათლების სისტემას მრავალი ზერეგულირებული მიმართულება აქვს. მაგალითად, ეროვნული სასწავლო გეგმის მეშვეობით, სახელმწიფო ავალდებულებს ყველა საჯარო სკოლას, რომ ყველა მოსწავლე, მე-5-ე დან მე-12-ე კლასებამდე თითქმის ყველა საგანში (სპორტის და თავდაცვის გამოკლებით) ერთსა და იმავე კომპონენტით უნდა შეფასდეს:
  1. საშინაო დავალების შესრულებაში
  2. საკლასო დავალებების შესრულებაში
  3. შემაჯამებელი დავალებების შესრულებაში
მიუხედავად იმის, თუ რა საგანზეა და რა კლასზეა საუბარი, ამ სამი კომპონენტის წონა საერთო ნიშნის გამოყვანისას ერთი და იგივე უნდა იყოს (~33%)

ეროვნული სასწავლო გეგმა ასევე აწესებს იმას, თუ რამდენჯერ უნდა ჩაატაროს (მინიმუმ) მასწავლებელმა შემაჯამებელი შეფასებები თითოეულ კლასში, თითოეულ საგანში, ნებისმიერ სკოლაში, დიდსა თუ პატარაში, სოფლის თუ ქალაქის. 

ამ რეგულაციას არ აქვს მყარი საფუძველი პროფესიულ თუ სამეცნიერო თვალსაზრისით. პირველი, მასწავლებლებისთვის შემაჯამებელი დავალებების რაოდენობის, კომპონენტებისა და მათი წონის განსაზღვრის პოლიტიკის რაიმე დადებითი ეფექტი არ არის დადასტურებული. მეორე, ვიცით, რომ საგნების პრიორიტეტები და სწავლების მიდგომები განსხვავდება და შესაბამისადაც უნდა იყოს მოწყობილი შეფასებაც. მესამე, მოსწავლეების ასაკობრივი თავისებურებების გათვალისწინებაც აუცილებელია. ამიტომაც, მნიშვნელოვანია, რომ დაბალ ასაკში აქცენტი გადატანილი იყოს საკლასო აქტივობებზე, ხოლო შედარებით უფროს ასაკში კი შესაძლებელია საშინაო დავალებების მნიშვნელობის გაზრდაც (რომელიც ასევე შეიძლება იყოს თამაშით შესრულებული). ამ პირობებში გაუმართლებელია კომპონენტებს შორის წონის თანაბარი გადანაწილება, რადგან ეს ერთი მხრივ მასწავლებლებს უბიძგებს, რომ დავალებებს პრიორიტეტი თანაბრად მიანიჭონ მიუხედავად საგნის შინაარსისა, თუ მოსწავლეების ასაკისა. 

მეორე პრობლემაა ის, რომ ეს რეგულაცია ზღუდავს მასწავლებლების და სკოლების ავტონომიას, რაც მათი განვითარების და ზოგადად სისტემის განვითარების ერთ-ერთი საფუძველია. სკოლების მრავალფეროვნების და მასწავლებლების მიდგომების მრავალფეროვნების გარეშე საგანმანათლებლო ინოვაციების წარმოშობის წყარო მნიშვნელოვნად იზღუდება. ამით გადაწყვეტილების მიმღებები ზღუდავენ კარგად მომზადებულ მასწავლებლებს, ინოვაციურ სასკოლო პრაქტიკას და ა.შ. არსებობენ მასწავლებლები და სკოლები, სადაც უკეთესად შეუძლიათ შეფასების კეთება. მაგალითად, შეუძლიათ და უნდათ, რომ სამზე მეტი კომპონენტი გამოიყენონ, რითიც მოსწავლეებს წაახალისებენ, რომ მოექცნენ ერთმანეთს პატივისცემით, იყვნენ შემოქმედებითები, ჩაერთონ აქტიურად სასკოლო და სკოლის გარეთ არსებულ პროექტებში. შესაბამისად, შეფასების სისტემის განვითარებას სახელმწიფო ხელოვნურად აფერხებს ერთი ტიპის სკოლაში და ზოგიერთი მასწავლებლისთვის. 

ამგვარი გადაწყვეტილებების ავტორებისგან მომხრეებისგან ხშირად გამიგია არგუმენტი: სკოლების დიდ ნაწილში და მასწავლებლების დიდ რაოდენობაში გაურკვევლობას იწვევს მათთვის მინიჭებული თავისუფლება. ამიტომაც ვაწესებთ იმ რეგულაციებს, რასაც არ დავაწესებდით იმ შემთხვევაში ყველა სკოლა და მასწავლებელი მზად რომ იყოს ავტონომიურად მუშაობისთვის. სწორედ ეს არგუმენტი მაგონებს ძალიან, თავში მოყოლილ ექიმის ამბავს. უამრავი წესის შემოღებით, სკოლას ვუზღუდავთ მოძრაობის შესაძლებლობას, იმისთვის, რომ უძრაობით წარმოქმნილი პრობლემები მოვაგვაროთ. სინამდვილეში კი ვაავადებთ მთელ სისტემას და მათ შორის მნიშვნელოვნად იმ სკოლებს, რომლებიც შედარებით უფრო ჯანმრთელები იყვნენ ამ რეგულაციების შემოღებამდე. 

მიუხედავად იმისა, რომ მასწავლებლების ნაწილს და სკოლებს სასიცოცხლოდ სჭირდებათ მეტი ავტონომია, ცხადია, რომ არსებობენ ისეთებიც, რომლებსაც ნორმალურად ფუნქციონირებისთვის გარკვეული გარედან თავსმოხვეული ჩარჩო და დახმარება ჭირდებათ.  ამიტომაც არის საჭირო დიფერენცირებული პოლიტიკის პრინციპების დანერგვა, რომლის ფარგლებშიც განსხვავებულ სკოლებს/მასწავლებლებს განსხვავებული რეგულაციები და ასევე მხარდაჭერის სისტემა შეეხება. რეგულაციები ცხადია უნდა იყოს მინიმალური, მაგრამ ამავდროულად სახლმწიფომ უნდა ხელი შეუწყოს სამეცნიერო და პროფესიულ სფეროს წარმომადგენლების ცოდნის გავრცელებას სკოლებში და მასწავლებლებში.

ლიტერატურის პატრიოტული ცენზურა სკოლებში

by February 07, 2018

სოციალურ ქსელში გავრცელებულ ვიდეოში, სკოლის მოსწავლე ამტკიცებს, რომ არ ისწავლის ისეთ ნაწარმოებს, რომლის გმირი არათუ იდეალური არ არის, თავის პრობლემების (ნარკომანია) შესახებ ყვება კიდეც. მისი აზრით ეს არის ნარკოტიკებისკენ ბავშვების წაქეზება. ვიდეოში ის რეკომენდაციას სთავაზობს სამინისტროს, რომ ასეთი ნაწარმოებების ნაცვლად მეტი საქართველოს ისტორია ისწავლებოდეს.

ნაწარმოების გზავნილს და პერსონაჟის მონოლოგს შორის რომ განსხვავებას ვერ ხედავს ბავშვი, არა უშავს, შეიძლება კიდევ ისწავლოს კარგი მასწავლებლის ხელში. არც ისაა დიდი პრობლემა, ლიტერატურის სწავლა რომ პატრიოტული ვარჯიში ჰგონია.


პრობლემები შემდეგია:

  • 4,000 ადამიანზე მეტი იწონებს, 7,000-ზე მეტი ადამიანი ავრცელებს ამ ვიდეოს, აქებს ავტორს გამბედაობისთვის და წუხს იმის შესახებ, თუ რა საშინელი განათლების სისტემა გვაქვს;
  •  მედიამ შექმნა ამ ამბისგან ცირკი და მხარი დაუჭირა პატრიოტიზმის არგუმენტით სასკოლო ლიტერატურის არაკომპეტენტურ ცენზურას;
  • ამას მოყვა კომენტარები განათლების სამინისტროსგან, რომ ალბათ არასწორ ასაკში აკითხებენ (ასწავლიან...), იმედია მასწავლებლები სწორად წარმართავენ დისკუსიას, მიუხედავად იმისა, რომ თურმე სახელმძღვანელოში სწორი კითხვები არაა...



ვისაც ეს ნაწარმოები გაინტერესებთ https://intelekti.ge/book_ge.php?id=365

გაკვეთილის ეტიმოლოგია

by February 01, 2018
საინტერესოა, როდიდან დავიწყეთ სიტყვა გაკვეთილის გამოყენება დღევანდელი მნიშვნელობით? 

სულხან საბა ორბელიანი თავის სიტყვის კონაში, მეჩვიდმეტე-მეთვრამეტე საუკუნეების მიჯნაზე ასეთ განმარტებებს გვთავაზობს:
  • გაკვეთა - გაჭრა;
  • გაკვეთილი - გაჭრილი;
  • გაკვეთილის შექმნა - ულუფის გაჩენა;
  • ულუფა - სხვათა ენათაგან შემოღებულა, ქართულად გაკვეთილი ჰქვიან და როჭიკი.
დაახლოებით 100 წლის შემდეგ, 1812-1825 წლებში ნიკო ჩუბინაშვილის ლექსიკონში უკვე ასეთი განმარტებებია მოცემული:
  • გაკვეთა - (გავჰკვეთ) გაჭრა (განკვეთა ნახე). // (გავუკვეთ) მიცემა მოსწავლეთადმი საქმისა დასასწავლად, ანუ მუშაკთადმი სამუშავოსი, давать, задавать урок, работу.





უსაფრთხო სკოლა

by December 02, 2017
გუშინ, თბილისში, თანატოლმა მოკლა 16 წლის მოსწავლე იმ სკოლიდან სადაც:

ა) საქართველოს საჯარო სკოლებს შორის ყველაზე ადრე ჰქონდათ მეთვალყურეობის სისტემა (კამერები);
ბ) ბევრი წესრიგის დამცველი მუშაობს (მანდატურები+დაცვის თანამშრომლები);
გ) საქართველოში ერთ-ერთი ყველაზე მრავალრიცხოვანი მოსწავლეების ჯგუფი სწავლობს (~2500 მოსწავლე).

სკოლის მოსწავლეებს შორის ძალადობას არ განაპირობებს მხოლოდ სკოლის გარეთ არსებული წყაროები, კულტურა, სოციალური ურთიერთობების დამკვიდრებული ნორმები, კრიმინალის გავრცელება, კანონმდებლობა. ძალადობის მიზეზი არც მხოლოდ პიროვნულია. ძალადობას განათლების სტრუქტურების არასწორ მოწყობასთანაც აქვს კავშირი. 

არასწორია სისტემა, სადაც კონტროლია წარმართველი და არა ღირებულებების და ურთიერთობების განვითარება. არასწორი პოლიტიკის ნიმუშია, რომ მაგალითად, მანდატურების სისტემაზე, ბოლო 6 წლის განმავლობაში, 60 მილიონ ლარზე მეტი დაიხარჯა. ბავშვებში ღირებულებების დამკვიდრებაზე, კონფლიქტების მართვის სწავლებაზე, ჩაგვრის საწინააღმდეგო კამპანიებზე კი სრულიად უმნიშვნელო ძალისხმევაა გაწეული. 

არასწორია სისტემა, რომელიც არა მხოლოდ დასაშვებად თვლის, რომ სკოლაში 7-8 პარალელური კლასი იყოს, არამედ ახალისებს კიდეც ამას. არ არსებობს შეზღუდვა, რამდენ მოსწავლეს მიიღებს სკოლა. რაც უფრო მეტი ეყოლება, მით უფრო გაიზრდება მისი შემოსავლები. პოპულარობა და შემოსავლები კი სკოლების წარმატების საზომი გახდა განათლების სისტემაში მომუშავეების და პოლიტიკოსების მნიშვნელოვანი ნაწილის წარმოდგენებში. 

რამდენიმე წლის წინ 51-ე სკოლაში ვიყავი. ამ სკოლაში სწავლობდა გუშინ მოკლული მოზარდი. სკოლის კორიდორის ნაწილი, დარბაზის შესასვლელი, ფართო ფოიე, რკინის გისოსებით იყო გადაკეტილი. რომ ვიკითხე, რატომ არ უშვებთ ბავშვებს ამ სივრცეში, ამ ისედაც გადატენილ სკოლაში, მიპასუხეს, მანდ შესვენებებზე იკრიბებიან და ვერ ვაკონტროლებთო. 

ხელოვნურად შექმნილ ჯგუფის შიგნით, საკლასო ოთახში, ბავშვებისთვის ღირსეულად ცხოვრების სწავლება რთულია. ბავშვები რაც შეიძლება ხშირად უნდა ხვდებოდნენ ერთმანეთს იმისთვის, რომ ნორმალური ურთიერთობა ისწავლონ, რომ ერთმანეთს საერთო საზოგადოების წევრებად განიხილავდნენ და არა როგორც მე-11-ე დ-კლასის მოსწავლედ. სკოლაში, სადაც მოსწავლეები, მასწავლებლები ერთმანეთს კარგად არ იცნობენ, სადაც ერთმანეთს არ უფრთხილდებიან, ებუტებიან და რიგდებიან, ერთმანეთს არ ეხმარებიან, სადაც ერთად არ ერთობიან, ერთად არ ისვენებენ უფრო მაღალია კონფლიქტების ალბათობა. 



რას ზომავს საგანმანათლებლო ტესტირება?

by November 18, 2017
თითქოს უმარტივესი კითხვაა "რას ზომავს ტესტირება?" და მარტივი პასუხიც უნდა ჰქონდეს არა? მარტივი პასუხია, რომ საგანმანათლებლო ტესტების შედეგები ზომავს ცოდნას. თუმცა, როგორც ერთ-ერთი უახლესი კვლევა აჩვენებს, ტესტების შედეგები მნიშვნელოვნად იმ კულტურულ კონტექსტზეც არის დამოკიდებული, რომელშიც ის ტარდება. გარემოს ცვლილებამ შესაძლებელია ტესტირების შედეგებზე იმოქმედოს ისე, რომ მოსწავლეების ცოდნა არ იცვლებოდეს.

საინტერესო ექსპერიმენტი ჩატარდა, რომ დაედგინა, განსხვავდება თუ არა ტესტების მიმართ დამოკიდებულება სხვადასხვა კულტურაში და ხომ არ მოქმედებს ეს დამოკიდებულებები ტესტირების შედეგებზე. სკოლის მოსწავლეების ტესტირება ჩატარდა აშშ და ჩინეთში. ტესტის ჩატარების დღეს, ექსპერიმენტში მონაწილე ერთ ჯგუფს (ერთი აშშ-ში და ერთი ჩინეთში), მოულოდნელად მისცეს ფული და შეპირდნენ, რომ ეს ფული მათ დარჩებოდა, თუ ყველა კითხვაზე სწორ პასუხს გასცემდნენ. მცდარ პასუხზე მათ ფული აკლდებოდათ. 

ექსპერიმენტმა აჩვენა, რომ აშშ-ში, ფულადმა სტიმულმა გააუმჯობესა ტესტების შედეგები, ჩინეთში კი არა. ამერიკელ მოსწავლეებს შორის, ტესტების შედეგების გაუმჯობესება მათ გაუჭირდათ, რომლებსაც წინასწარი მონაცემებით დაბალი ცოდნა ჰქონდათ. საშუალო და მაღალი მოსწრების მოსწავლეების შედეგები კი გაუმჯობესდა. მკვლევართა აზრით, სამოტივაციო სტიმულებზე ჩინელ და ამერიკელ მოსწავლეების რეაქციის განსხვავება გამოწვეული იყო იმით, რომ ჩინელი ბავშვები ამ სტიმულის გარეშეც სერიოზულად უდგებოდნენ ტესტირებას, აშშ-ში კი შედარებით უფრო ნაკლებად.

კვლევის მონაცემებზე დაყრდნობით, ავტორებმა გააკეთეს  იმის სიმულირება, რა მოხდებოდა საერთაშორისო შეფასება PISA 2012-ში მონაწილეობისას ამერიკელ ბავშვებს რომ მაღალი მოტივაცია ჰქონოდათ. ასეთ შემთხვევაში, საერთაშორისო რანჟირებაში 65 მონაწილე ქვეყანას შორის, აშშ 36-ე ადგილის ნაცვლად, მე-19-ეს დაიკავებდა. სხვაგვარად რომ ვთქვათ, ჩაითვლებოდა, რომ აშშ საუკეთესო ერთ მესამედში შედის და არა საშუალო შედეგების მქონე ქვეყნებში. 

როდესაც საერთაშორისო შედარებითი შეფასებები ტესტირებების საფუძველზე ტარდება, შესაძლებელია მკვლევარები და პოლიტიკოსები შეცდომას უშვებენ, როდესაც ამ ტესტირების მონაცემებზე დაყრდნობით ერთი ქვეყნის განათლების (ცოდნის) დონეს მეორესას ადარებენ. თუ ერთ ქვეყანაში უფრო სერიოზულად, უფრო მეტი მონდომებით უდგებიან ტესტებს, ვიდრე მეორეში, მაშინ შესაძლოა საერთაშორისო კვლევებში (PISA, PIRLS, TIMSS, SAMEQ და სხვ.) განსხვავება არა იმდენად განათლების ხარისხს შორის განსხვავებას აჩვენებდეს, არამედ განათლებაში არსებული მონიტორინგის სისტემებისადმი მოსწავლეების დამოკიდებულებასაც. 

კვლევის შესახებ შეგიძლიათ წაიკითხოთ ამ სტატიაში http://www.nber.org/papers/w24004.pdf

სკოლა და პოლიტიკა, გაგდებიდან გარიყვამდე.

by October 26, 2017
გუშინ სკოლის ყოფილ დირექტორს ველაპარაკე, რომელსაც დიდი ხანია ვაკვირდები. უამრავი მიღწევა ჰქონდა თავის სოფლის სკოლაში. ჩამოყავდა ამერიკელები, ფრანგები, ასწავლიდა ბავშვებს სოფლის მეურნეობას, ყიდდნენ ერთად პროდუქციას, არემონტებდა სკოლას, თარგმნიდა სახელმძღვანელოებს, აფუძნებდა ასოციაციებს, გავლილი ჰქონდა საერთაშორისო ორგანიზაციების ტრენინგები, მოგზაურობდა საზღვარგარეთ და ჩამოქონდა იქიდან იდეები და ფინანსური რესურსები, ბავშვები მონაწილეობდნენ ლიტერატურულ კონკურსებში, სკოლებს შორის გაცვლებში.

2011 წელს გაუშვეს სკოლიდან. ნაციონალური მოძრაობის დავალებით სუს-მა მოთხოვა მასწავლებლების სკოლიდან გაგდება, იმიტომ რომ მათი ქმრები ერთხელ ოპოზიციური პარტიის შეკრებაზე იყვნენ. დირექტორს მოთხოვეს, რომ ეს გადაწყვეტილება თავის თავზე აეღო და პარტიის დავალებები საიდუმლოდ შეენახა. 

შემდეგ, თავისი მოადგილის გაშვება და ნაციონალური მოძრაობის ფავორიტის მის ადგილას დანიშვნა მოთხოვეს. დამატებით, დაავალეს სამეურვეო საბჭოს წევრების პოლიტიკური ნიშნით შერჩევა.

კიდევ რამდენიმე სხვა მსგავსი რამე დაავალეს და ყველა ჯერზე ღირსეული ადამიანის ღირსეული უარი მიიღეს. ამის შემდეგ შარი მოსდეს უმნიშვნელო ფინანსურ დარღვევაზე და დაჭერის მუქარით გაათავისუფლეს სკოლიდან.

ეცადა ეს ადამიანი სკოლაში დაბრუნებას 2012 წლის შემდეგ, მაგრამ არ მიუშვეს. ჰოდა დღეს ეს გამოცდილი, ჭკვიანი, საქმიანი და ღირსეული ადამიანი დაკავებულია ტურისტების მომსახურებით.

ერთი დანაშაულია, რომ გვყავდა მთავრობა, რომელმაც ეს ადამიანი დააშინა, დაამცირა და განათლების სისტემიდან განდევნა. მეორე დანაშაული კი ის, რომ არც ახლანდელი მთავრობა ზრუნავს, რომ პროფესიონალების სისტემაში მოიზიდვაზე, მათი გარიყვის ნაცვლად.

უსამართლობის გარდა, ამ პოლიტიკის პრაქტიკული უარყოფითი შედეგი ის არის, რომ სკოლის მართვაში ჩართვა არც ისე ბევრ ადამიანს სურს. ამის ნათელი შედეგია ის, რომ 2014 წლის სკოლის დირექტორების არჩევნებისას სკოლების 80%-ში, სამი კანდიდატის ნაცვლად მხოლოდ ერთი წარედგინათ "ასარჩევად". ეს კი იმის შესაძლებლობას ამცირებს, რომ სკოლების განვითარებაში საუკეთესოდ მომზადებული, მოტივირებული, ღირსეული ადამიანები ჩაერთონ.


Simon Janashia. Powered by Blogger.